Τόσο Δράμα

Άσε με να χορέψω μια στιγμή

άσε με να παλέψω με κάθε πλευρά..

Του εαυτού μου τα κομμάτια να ενώσω ξανά

όλη η ζωή μου μοιάζει με βαθεια χαρακιά.

Γελάει μαζί μου και πάλι με προσπερνά

και εσύ η μόνη φυγή μου και εσύ πουθενά.

Τώρα που θέλω να φύγω έχω σπασμένα φτερά

έλα μονάχα για λίγο και φύγε μετά.

Το γκρίζο χρώμα να διώξεις ξέρω είναι αργά

γι’αυτό άφησέ με μονάχο μου στην ερημιά..

Του μυαλού μου της ζωής μου

είναι η πλάνη που δεν φτάνει.

Να ματώσει το κορμί μου

θέλω κι' άλλο μα που να το βάλω.

Τόσο δράμα, τι να γίνει

έτσι είναι και θα μείνει.

Τόσα χρόνια και αν περάσουν

όλα αυτά δεν θ' αλλάξουν.

Άσε με να δράσω μια στιγμή

ν’ακολουθήσω μια σωστή διαδρομή.

Της καρδιάς μου τους χτύπους να ακούσω καλά

να πετάξω από πάνω μου βάρη παλιά

Ν' ακούσω τους ήχους μες την σιωπή

ξημερώνει ξυπνάω σε χρώματα γκρι.

Η ανάσα χλωμιάζει δεν θέλει να βγει

ο αγέρας μουγκρίζει σαν παλιά μηχανή.

Γύρω κάτι αγριεύει το βλέπω καλά

μα κλείνω τα μάτια μένω στα σκοτεινά.




https://rumble.com/v1348ar-65702403.html

Χάνομαι

Ξεκινά σαν ταξίδι σαν αθώο παιχνίδι

εκεί που οι σκέψεις στήνουν χορό.

Η πυξίδα γυρίζει μα δεν σταματάει

σε κάποιον προορισμό.

Μες τις φλέβες κυλάει και το αίμα μεθάει

η βελόνα χαράζει τον δρόμο αυτό.

Όταν η ώρα περάσει όλα γύρω θολώνουν

στο κενό μου και πάλι ακροπατώ.

Χάνομαι

γι’ άλλη μια φορά ταξίδι στο κενό.

Καίγομαι

νιώθω πως πετώ ψηλά στον ουρανό.

Καταλήγει στην δίνη του κόσμου που κλείνει

τα μάτια και αφήνει να χαθώ στον γκρεμό.

Μια απρόσωπη ράτσα έχω γίνει στην πιάτσα

εκεί που δεν αξίζεις ούτε ένα ευρώ.

Και το τέλος ζυγώνει σαν Θεός που λυτρώνει

αμαρτίες και λάθη στον κόσμο αυτό.

Ανάμεσά σας δεν έχω πια θέση και φεύγω

σαν την σκόνη που κρατώ στον αγέρα σκορπώ.

Φυλακές Ανηλίκων

Πίσω απ’ τα κάγκελα μες το κενό

εσύ που μ’ έκαψες εσένα ζητώ.

Γλυκιά στο αίμα μου λευκή διαδρομή

βρέθηκα μόνος στην αναμονή.

Ο κόσμος μου όλος τέσσερις τοίχοι

το φως σκοτάδι μου ζω από τύχη.

Η τύχη πόνος μου πληγή με μαχαίρι

χαράζω το άδικο στου δίκιου το χέρι.

Φυλακές ανηλίκων απολογούμαι

όλα όσα έχω κάνει δεν τα αρνούμαι.

Αναμορφώθηκα παραμορφώθηκα

μα ένα να ξέρεις πως δεν συμμορφώθηκα.

Πίσω απ’ τα κάγκελα πληρώνω ακόμα

για το παπούτσι με το πράσινο χρώμα.

Ο κόσμος γύρω μου τυφλά απορεί

μα το σαθρό σύστημα αυτό συντηρεί.

Στα δεκαεφτά μου δεκαοχτώ παρά κάτι

κάλυψα με λάθη μου τα δικά σας λάθη.

Έγινα αιτία και αφορμή

να ξεχάσω ποιος είμαι τι έχω δει.

Φυλακές Ανηλίκων απόψε δραπετεύω

σωφρονίστηκα τώρα πια δεν κινδυνεύω.

Απόψε που γίνομαι δεκαοχτώ

θα σταθώ καθάριος μπρος τον θεό.