Χάνομαι

Ξεκινά σαν ταξίδι σαν αθώο παιχνίδι

εκεί που οι σκέψεις στήνουν χορό.

Η πυξίδα γυρίζει μα δεν σταματάει

σε κάποιον προορισμό.

Μες τις φλέβες κυλάει και το αίμα μεθάει

η βελόνα χαράζει τον δρόμο αυτό.

Όταν η ώρα περάσει όλα γύρω θολώνουν

στο κενό μου και πάλι ακροπατώ.

Χάνομαι

γι’ άλλη μια φορά ταξίδι στο κενό.

Καίγομαι

νιώθω πως πετώ ψηλά στον ουρανό.

Καταλήγει στην δίνη του κόσμου που κλείνει

τα μάτια και αφήνει να χαθώ στον γκρεμό.

Μια απρόσωπη ράτσα έχω γίνει στην πιάτσα

εκεί που δεν αξίζεις ούτε ένα ευρώ.

Και το τέλος ζυγώνει σαν Θεός που λυτρώνει

αμαρτίες και λάθη στον κόσμο αυτό.

Ανάμεσά σας δεν έχω πια θέση και φεύγω

σαν την σκόνη που κρατώ στον αγέρα σκορπώ.