Στο τέλος του κόσμου

Δεν θα γράψω τραγούδια που χαϊδεύουν αυτιά
Που μιλάνε για ελπίδα, ευτυχία, χαρά.

Μα θα δείξω στα άπληστα, μεγάλα μας μάτια
Έναν κόσμο μικρό που τον γδέρνει η φωτιά.

Πριν μ’ αφήσεις ν’ ανοίξω πληγές πού’ χουν κλείσει
Σ’όλα αυτά την ουσία αρνιέμαι να δω.

Μα άφησέ με ν' αγγίξω τον ήλιο πριν δύσει
Άφησέ με στο σκοτάδι για λίγο να δω.

Μέσα απ’ τις στάχτες αναγεννιέμαι
και απ’την αρχή μαθαίνω ν’ αγαπώ
Στο τέλος του κόσμου αναρωτιέμαι
αν είσαι' κει, στο πλάι μου αν θα σε βρω.

Δεν θα γράψω τραγούδια που χαϊδεύουν αυτιά
Δεν θα πω παραμύθια που τελειώνουν γλυκά.

Μα θα πω την αλήθεια θα δείξω τον άνθρωπο
Βαθιά τον συνάνθρωπο που καταρρέει.

Δεν θα γράψω εκείνο που θες να διαβάσεις
Δεν θα δείξω το τέλος που εσύ θες να δεις.

Θα θυμίσω εκείνα που θες να ξεχάσεις
Θα δείξω αυτά που αποφεύγεις να δεις.

Με σύνορα κλειστά όνειρα ρευστά  

πνίξαμε στην θάλασσα τ' αθώα μας παιδιά.

Κοιτάζω μακρυά του μίσους την φωτιά

σαν έρχεται να κάψει την γη του πουθενά.
Ψάχνω στα τυφλά για λίγη ανθρωπιά

μονάχα στάχτη βρήκα απέραντη σκιά.
Το τέλος χαιρετώ και πάλι αδημονώ

την ύστατη στιγμή κοντά σου να βρεθώ.