Σταμάτα να τρέχεις

Θυμάμαι τα χείλη σου
Τη φωτιά τους να αγγίζω
Ζω σ’ ένα όνειρο
Που πια δεν το ορίζω
Αχ και να ‘ξερες
Πόσο μου έχεις λείψει
Και η απουσία σου
Μ’ έχει πια τσακίσει
 
Σταμάτα να τρέχεις..
 
Θυμάμαι τα λόγια σου
Που έκοβαν σαν μαχαίρι
Μα εγώ σε καταλάβαινα
Σφιχτά σου κράταγα το χέρι
Χτύπα με κι άλλο
Μαθημένη η καρδιά μου ξέρει
Πως ο ένας απ’ τους δυο μας
Τελικά θα υποφέρει
Και πριν μετανιώσεις
Για ό, τι έχει γίνει
Να θυμάσαι η ζωή
Είναι μικρή και χρέη αφήνει
Σε όσους δεν έζησαν
 Στου χρόνου τη δίνη
Με μπόλικη τρέλα
Και λίγη οδύνη

Σταμάτα να τρέχεις
Όταν η αγάπη σε καλεί
Άφησε την καρδιά σου να ανασάνει
Και όταν νιώθεις μόνη
Θα είμαι εκεί εγώ να σε κρατώ
Για μια στιγμή έστω ένα λεπτό ό, τι και αν γίνει

Εκεί που μια μέρα θα νιώθεις μόνη
Και γύρω σου όλα θα είναι μαύρα
Θα σε κυκλώσει το φως της αγάπης
Και θα καλύψει όλα σου τα σκοτάδια
 
Εκεί που μια μέρα θα πίνεις μόνη
Τ’ όνειρό σου θα σε βρει και θα σ’ αλλάξει
Γύρω σου όλα θα πάρουνε χρώμα
Εγώ είμαι εδώ και σ’ αγαπάω ακόμα
Σταμάτα να τρέχεις..
 
Εκεί στο κενό σου θα καπνίζεις μόνη
Ο καπνός του χθες θα σε στοιχειώνει
Σε αναμνήσεις θα ζεις ένα ψέμα
Εκεί που οι δυο μας γινόμασταν ένα
 
Εκεί που η νύχτα μυρίζει αγάπη
Θα ψάχνεις εκείνο το στείρο σου δάκρυ
Όσα περάσαμε ίσως ήταν απάτη
Σταμάτα να τρέχεις μακριά απ’ την αγάπη

#greeksynthwave
#retrowave
#Μελαγχολιστής1981

Λόλα (Το κορίτσι των 90s)

Μη θέσεις όρια σε μένα
κοίτα με ακόμα περπατώ
Στης αγάπης τα χαμένα
δείξε μου πως να σε βρω
 
Μέσα σε όνειρα πιασμένα
άσε με να ακροβατώ
Σε σταυροδρόμια χαραγμένα
από τη λήθη να πιαστώ

 ΛΟΛΟΛΟΛΟΛΟ
Ας με πεις πάλι τρελό
ναι  για σένα εγώ μπορώ
να αγγίξω τον Θεό
 
ΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑ
Θα σε πάρω αγκαλιά
και θα φύγουμε μαζί
στα κρυφά μακριά

Μη δώσεις νόημα σε μένα
είμαι η θλίψη που γερνά
Μια φυλακή στα περασμένα
που' χει ισοβίτη τη χαρά.
 
Μια ζωή μέσα στο ψέμα
υποκρίνομαι μια αγκαλιά
Ένα χαμόγελο που είναι δάκρυ
σ' αυτή τη Γη του πουθενά.
 
ΛΟΛΟΛΟΛΟΛΟ
Μπες και εσύ μες στο χορό
σε ένα ταξίδι μακρινό
με την ελπίδα προορισμό
 
ΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑ
Το χρόνο θα γυρίσω στα παλιά
και  θα ζήσουμε μαζί
σαν πουλιά ελεύθερα

#greeksynthwave
#Μελαγχολιστής1981

Τράβα τη σκανδάλη

Μισάνθρωπος θεός άδικα δικάζει
ο φόβος τεχνητός γύρω σου διχάζει
κι ό, τι ενώθηκε έχει χωρίσει
ζητάς ο χρόνος πίσω να γυρίσει

Μέσα απ’ τα χίλια πρόσωπά σου
μάταιο ν’ ακούσεις την καρδιά σου
πάλι με τους δαίμονές σου πάλη
μη διστάσεις τράβα τη σκανδάλη

Μη διστάσεις μ' ακούς;
τράβα τη σκανδάλη
Μη σκύψεις το κεφάλι σ' αυτούς
τράβα τη σκανδάλη

Μοιάζει η ζωή με ρώσικη ρουλέτα
σε μια άψυχη και άχρωμη παλέτα
έμεινε μια σφαίρα να ορίζει
αν εκείνη πλάι σου θα μείνει

Μια μάσκα κάλυψε το φως
έμεινες για πάντα μέσα σου γυμνός
πάλι με τους δαίμονές σου πάλη
μη διστάσεις τράβα τη σκανδάλη

Σα βγάλεις τη μάσκα και δεις καθαρά
ανάπνευσε πάλι όπως παλιά
ξύπνησε τώρα πριν είναι αργά
σταμάτα να βαδίζεις εκεί στα τυφλά

Ποτέ μην αφήσεις τίποτα να σταθεί
εμπόδιο σ’ αυτήν την τελική διαδρομή
αντέδρασε στο ψέμα κι όπου σε βγάλει
μη σκύψεις σ’ αυτούς ξανά το κεφάλι

#melancholistis

          Καλοκαίρι '89  

Θα έρθει μια μέρα που όλα θα μοιάζουν

Με καλοκαίρι αγάπη θα στάζουν

Και ο αγέρας θα φέρει ελπίδα

Στα μαύρα μάτια σου χρώματα είδα

 

Στην αγκαλιά σου για πάντα ας μείνω

Χωρίς εσένα τι θα απογίνω

Όλα ξεχνιούνται μίση και πάθη

Πάμε παρέα στου κόσμου την άκρη

 

Μα δε φοβάμαι τώρα πια όσο σε έχω αγκαλιά

Τα εμπόδια  όλα μπορώ να ξεπεράσω

Το καλοκαίρι αυτό θαρρώ θα σε λατρέψω σα Θεό

Και θα κάνω ό, τι μπορώ να μη σε χάσω

 

Θα έρθει μια νύχτα που τα άστρα θα σβήσουν

Μα μη λυπάσαι ό, τι κι αν γίνει

Θα γίνω φάρος σου, πυξίδα και φως σου

Το μονοπάτι μας σε αυτό το ταξίδι

 

Στα όνειρά σου άφησέ με να γείρω

Να γίνω κομμάτι εγώ του έρωτά σου

Σε ό, τι σε πρόδωσε και ακόμα πονάει

Να γίνω βάλσαμο μες την καρδιά σου

 

Βρες τον παράδεισό σου

Οι επιλογές είναι κλωστές που υφαίνουν αναμνήσεις

Είναι εκεί να θυμίζουν τη σκληρή τη ζωή

Όχι πια δεν μπορείς να αποφύγεις τη ρήξη

Ο χρόνος θεός σου ο μόνος δικαστής

Οι πληγές είναι ρωγμές συνθήματα σε τοίχους

Θυμίζουν στωικά πόσο μικρή είναι η ζωή

Με αναβολές δε σταματάς στα λάθη τα μήπως

Δεν είσαι πια εκείνο το ανέμελο παιδί

Πουθενά δεν έμεινε να τρέξεις να κρυφτείς

Πουθενά στον κόσμο να ονειρευτείς

Μέσ'  απ’ την κόλαση βρες τον παράδεισό σου

Και στη φωτιά λίγο οξυγόνο πριν πνιγείς

Κανείς δεν είναι εδώ για να του μιλήσεις

Κανείς πια γύρω στήριγμα να στηριχτείς

Μέσ' απ’ την κόλαση βρες τον παράδεισό σου

Μια ηλιαχτίδα στο σκοτάδι πριν χαθείς

Οι εμμονές τροφή που θρέφει τον πόνο με μίσος

Θυμίζει πως στα ίσως δεν υπάρχει μπορεί

Δεν μπορείς να φοράς χαμόγελο τη μέρα

Όταν μέσα σου το γκρίζο επικρατεί

Οι ενοχές είναι φωτιά συνθήματα στους δρόμους

Δεν ξεχωρίζεις πια τους κλέφτες απ’ τους αστυνόμους

Την παράνοια απ’ την κοινή τη λογική

Δεν είσαι πια εκείνο το ανέμελο παιδί

                                                                

                                                                                 

Μπρίντα  ( Η τελευταία μάγισσα )

Κάποτε κοιτούσες τη μοίρα
μέσ’ από γυάλινες σφαίρες
Χαράζοντας σύμβολα κύκλους ξόρκια με στίχους
να λυτρώσεις τις άρρωστες μέρες.

Κάποτε με κοιτούσες στα μάτια
και μ' έκανες σκλάβο σου, χίλια κομμάτια
μαζί βρίσκαμε φως μες την νύχτα
χαρούμενο τέλος στα παραμύθια.

Mα η λάμψη έχει φύγει η μαγεία έχει χαθεί
Η αγάπη επίθεση έχει δεχτεί
δεν έχει τρόπο πια να γλυτώσει - να αμυνθεί.
     
Σε θυμάμαι να χορεύεις 
γυμνή μέσα σε φλόγες 
να βαδίζεις σε αόρατους κόσμους 
πάνω σε κύματα
Σε θυμάμαι και φοβάμαι 
πώς σε λίγο από κοντά μου θα φύγεις
θα χαθείς μέσ’ το σκοτάδι.

Κάποτε μιλούσες για πύλες
που οδηγούν σε παράλληλους κόσμους
χαμένους προορισμούς - κρυμμένους καλά
χωρίς φραγμούς και νόθους νόμους

Mα η λάμψη έχει φύγει η μαγεία έχει χαθεί
Η αγάπη επίθεση έχει δεχτεί
δεν έχει τρόπο πια να γλυτώσει - να αμυνθεί.

Και έμεινα να θυμάμαι τα λόγια σου εκείνα
με γκρίζο παράπονο
Το ν’ αλλάξεις ετούτο τον κόσμο
ό, τι κι αν κάνεις είναι μάταιο

Έτσι αφήνομαι σ’ αυτά τα τραγούδια
στους άηχους - ήχους να με ταξιδεύουνε
Σ’  εκείνους τους αλλόκοτους κύκλους
που μαγεμένοι οι δυο μας χορεύαμε.

Έμεινα να θυμάμαι τις νύχτες εκείνες
που τον χρόνο μεθάγαμε
Τα δροσερά εκείνα τα καλοκαίρια
που αγκαλιά με τον ήλιο περνάγαμε

Έτσι αφήνομαι σε εικόνες θολές
και αναμνήσεις του χτες να με ταξιδεύουνε
Σε εκείνους τους παράξενους κύκλους
που μαγεμένοι οι δυο μας χορεύαμε.

Στο τέλος του κόσμου

Δεν θα γράψω τραγούδια που χαϊδεύουν αυτιά
Που μιλάνε για ελπίδα, ευτυχία, χαρά.

Μα θα δείξω στα άπληστα, μεγάλα μας μάτια
Έναν κόσμο μικρό που τον γδέρνει η φωτιά.

Πριν μ’ αφήσεις ν’ ανοίξω πληγές πού’ χουν κλείσει
Σ’όλα αυτά την ουσία αρνιέμαι να δω.

Μα άφησέ με ν' αγγίξω τον ήλιο πριν δύσει
Άφησέ με στο σκοτάδι για λίγο να δω.

Μέσα απ’ τις στάχτες αναγεννιέμαι
και απ’την αρχή μαθαίνω ν’ αγαπώ
Στο τέλος του κόσμου αναρωτιέμαι
αν είσαι' κει, στο πλάι μου αν θα σε βρω.

Δεν θα γράψω τραγούδια που χαϊδεύουν αυτιά
Δεν θα πω παραμύθια που τελειώνουν γλυκά.

Μα θα πω την αλήθεια θα δείξω τον άνθρωπο
Βαθιά τον συνάνθρωπο που καταρρέει.

Δεν θα γράψω εκείνο που θες να διαβάσεις
Δεν θα δείξω το τέλος που εσύ θες να δεις.

Θα θυμίσω εκείνα που θες να ξεχάσεις
Θα δείξω αυτά που αποφεύγεις να δεις.

Με σύνορα κλειστά όνειρα ρευστά  

πνίξαμε στην θάλασσα τ' αθώα μας παιδιά.

Κοιτάζω μακρυά του μίσους την φωτιά

σαν έρχεται να κάψει την γη του πουθενά.
Ψάχνω στα τυφλά για λίγη ανθρωπιά

μονάχα στάχτη βρήκα απέραντη σκιά.
Το τέλος χαιρετώ και πάλι αδημονώ

την ύστατη στιγμή κοντά σου να βρεθώ.

Διαφυγή

Κι όλο πνίγομαι τις νύχτες
μες τις σκέψεις μου δεν ήρθες
φαύλος κύκλος οι αναμνήσεις
επισκέπτες τιμωροί απ’ τα παλιά.

Δεν σε αδικώ που φεύγεις
έμαθες να αποφεύγεις
την αγάπη σαν το τρένο
που δεν βρήκε σταθμό πουθενά.

Ψάχνω διαφυγή, πως να βγω απ’ αυτό το κελί.
Μια κρυψώνα στου κόσμου την άκρη
αναζητώ,  παίζω κρυφτό
απ’ όλους προσπαθώ να χαθώ.
Παιχνίδι θανάτου – κυνηγητό
τρέχω μακριά, μακριά να σωθώ.

Τα χρόνια φεύγουν πάνε , πόσο γρήγορα γερνάμε.
Σαν κοιτάζω στον καθρέφτη
βλέπω έναν χρόνο ψεύτη.
Δεν γέμισα θυμάμαι
το κενό μου, πια φοβάμαι.
Πως θα μείνω ένας ξένος
μέσα μου φυλακισμένος.

Κι έμοιαζε αυτή η αγάπη
πως θ’ αντέξει μες τα λάθη.
Μα όλα έγιναν άνω κάτω
πες μου πως φτάσαμε στον πάτο.

Μην με ρωτήσεις αν καταφέρνω, να ζω χωρίς εσένα.
Αν βρήκα κι ένωσα κομμάτια μου, πού' ναι χαμένα.
Φύγε απλά σώσου εσύ και άσε πίσω εμένα
Ποτέ μην λύσεις τα δεσμά, που μου έχω περασμένα.

Αλλαγή

Η αυλαία έπεσε, η παράσταση έληξε

και οι θεατές μείναν βουβοί.

Στου χρόνου την πλάνη, να ψάχνω παράλογα

μια πόρτα εξόδου μια διαφυγή.

Την σιωπή μου συνάντησα, σ’ ένα σου χάδι

σ’ ένα φιλί, ήσουν για μένα εκεί.

Στο περιθώριο με κράτησες, ψεύτικη κούκλα

δίχως πνοή - μα αρκετή.

Και αν στέκομαι πάνω, σε κινούμενη άμμο

ξέρω θα φέρω, ανατροπή.

Μια ιδέα γενναία, μια νέα αρχή

ζήσε μ’ ελπίδα, μωρό μου εσύ.

Τρομαγμένος σαν μικρό παιδί

την σκιά είδα πού είχες δει

να πλέει πλάι με την αλλαγή που έρχεται.

Και δεν ρώτησα ποτέ γιατί

σαν είδα τ’ αύριο που είχες δει

να πλέει πλάι με την αλλαγή που έρχεται.

Τα βήματα ξέχασα, σ’ εμπόδια σκόνταψα

τον δρόμο μου γέμισα με τόσα γιατί.

Στου ήλιου την χάση, παιδί πού’ χει κλάψει

πριν βγει για να δει το φως στην ζωή.

το αίμα κύλησε, σαν ένα σου δάκρυ

Σαν μελωδία - ήσουν εσύ.

Στα όνειρα κρίθηκα, και όσα αρνήθηκα

τα βρήκα εμπρός μου - εικόνα θολή.

Με κύματα πάλεψα, στα ψέματα άντεξα

και δίπλα σου είδα, ν’ αξίζει η ζωή.

Γι’ αυτό παραδίνομαι, σε σένα αφήνομαι

την πόρτα άνοιξε, που βρήκα κλειστή.

Στο άγνωστο μ’ ώθησε, εκείνο το χθες μου

για πες μου πως έγινε – σε μια ρωγμή.

Σαν ψέμα διέφυγα, στο σήμερα κι έκλεισα

αυτή την κατάρα, αυτή την πληγή.

Κι έγινα σύνθημα, στον τοίχο σου μήνυμα

ζήσε το σήμερα, μωρό μου εσύ.

Φτάνει πια

Στην μέρα που αλλάζει και όλο κουράζει

να ζεις μες τα ίδια, τα ίδια σκουπίδια.

Το θες ν' ανασάνεις πριν να πεθάνεις

το θες να πληγώσεις και λάθη να κάνεις.

Να χαμογελάσεις να κλάψεις στ' αλήθεια

να πεις είμαι' δω σ' όλους πως ήρθα.

Να πεις καλημέρα να πεις καληνύχτα

να πεις την αλήθεια, πως έζησα κοίτα.

Να βγεις να χορέψεις, μια μέρα να κλέψεις

να δεις να τολμήσεις και ίσως κερδίσεις.

Μια γύρα στο λίγο και ίσως πιο λίγο

μα είναι αρκετό να μην χαραμίσεις.

Μια στάλα βροχής, μια στάλα από έτσι

μια δόση από ήλιο, πριν δύσει πριν πέσει.

Να πεις φτάνει πια και δεν θα μπορέσει

αυτή την χαρά κανείς ν' ανατρέψει.

Στον δρόμο που ορίζεις βαδίζεις - σκορπίζεις.

Φωνάζεις φτάνει πια, μα είσαι μόνος πάλι.

Ξυπνάς πάνω σε ράγες, με τρόμο κάθε μέρα.

Αφήνεις τα όνειρα σου να τα ορίζουν άλλοι.

Στην μέρα που αλλάζει μα ίδια μας μοιάζει

σε πρόσωπα άδεια γεμάτα σημάδια.

Το θες να μιλήσεις κάποιον να πείσεις

μέσ' τα ερείπια θεμέλια να χτίσεις.

Το θες να παλέψεις χωρίς υποσχέσεις

μεγαλοστομίες και γκρίζες σκέψεις.

Στο τέλος του δρόμου

Συγχώρεσε με

που σου μίλησα απότομα

δεν φταις εσύ, για ό, τι μου συμβαίνει στην ζωή.

Συγχώρεσε με

που δεν είμαι αυτός που ήμουνα, δεν φταίω εγώ

που άλλαξα τόσο πολύ.

Φταίει η ζωή

που μέρα με την μέρα

γίνεται πιο σκληρή

σκληρή σαν πέτρα

αναπνοή μου.

Αν μ' αγαπάς

βοήθησε με να πετάξω

πες μου ένα παραμύθι

να το κάνω εγώ ζωή μου.

Πλήγωσε με

αν θεωρείς πώς μου αξίζει

εγώ θ' αντέξω, νομίζω πως στο έχω ξαναπεί.

Μίσησε με

για όλ' αυτά που έχουν γίνει δεν φταίω εγώ

που άλλαξα τόσο πολύ.

Στο τέλος του δρόμου σαν φτάσαμε

ξεχάσαμε στιγμές

που σαν παραμύθι περάσανε

άφησαν σημάδια πληγές.

Κορίτσι μου γεράσαμε

σ' ακούω σαν χτες να μου λες

πώς φτάσαμε ως εδώ

στο τέλος του δρόμου και κλαις.

Στην αρχή του τέλους βαδίσαμε

μέσ' από φωτιές

μα στα ρηχά πνιγήκαμε

σε λέξεις άδειες κενές.

Κορίτσι μου γεράσαμε

ακόμα σ' ακούω να λες

πώς φτάσαμε ως εδώ

στο τέλος του δρόμου και κλαις.

Σταμάτα

Σαν γελωτοποιός αισθάνομαι

Πού’ χει χάσει την μιλιά του

μια φατσούλα λυπημένη

που πάλι ψάχνει να κρυφτεί.

Σαν πολεμιστής αισθάνομαι

που έχασε στη μάχη

και σπίτι σαν γυρίσει

μονάχος του θα γεράσει.

Σταμάτα να σκέφτεσαι

σταμάτα να αισθάνεσαι

τα δάκρυα σου σκούπισε

και πάψε πια να νοιάζεσαι.

Όσο και αν την αγάπησες

όσα και αν της έδωσες

κοίτα που έφτασες

πόσα πίσω σου άφησες.

Σαν αλκοολικός αισθάνομαι

που δεν άντεξε στον χρόνο

και μέσα απ' το πιοτό

ξεχνά τον κάθε του πόνο.

Σαν ακροβάτης αισθάνομαι

πάνω σε μια κλωστή

που σε λίγο θα κοπεί

και η ανάσα θα χαθεί.

Να χαμογελάς

Εκεί που χάσαμε κάθε ελπίδα

εκεί που έπεσε σκοτάδι και πείνα

εκεί που έμεινε μονάχα σιωπή

μια ηλιαχτίδα μια μέρα θα βγει.

Εκεί που η θλίψη και ο πόνος μεθάει

εκεί που η ατυχία μας κυνηγάει

εκεί που όλα μοιάζουν να έχουν χαθεί

εμείς θα είμαστε ακόμα μαζί.

Όταν σε βλέπω να χαμογελάς

ο χρόνος σταματά για μας

γίνομαι ο μικρός σου πρίγκηπας

και σ'ακολουθώ όπου και αν πας.

Εκεί που η αγάπη να έρθει διστάζει

εκεί που το τέλος μας πλησιάζει

εκεί που τα πάντα κρατά μια κλωστή

μια ηλιαχτίδα δειλά θα φανεί.

Εκεί που το μίσος και η οργή μας προστάζει

εκεί που το άδικο μας καταδικάζει

εκεί που η πληγή μένει πάντα ανοιχτή

εμείς θα είμαστε ακόμα μαζί.

Τρέξε και φύγε πριν είναι αργά

στο αύριο βλέπω μονάχα φωτιά

κρύψου στη νύχτα μες τις σκιές

και μην λυπάσαι θυμήσου το χτές.

 - Τρέξε μ'ακούς, όπου και αν πας

μην πάψεις ποτέ να χαμογελάς -

Τόσο Δράμα

Άσε με να χορέψω μια στιγμή

άσε με να παλέψω με κάθε πλευρά..

Του εαυτού μου τα κομμάτια να ενώσω ξανά

όλη η ζωή μου μοιάζει με βαθεια χαρακιά.

Γελάει μαζί μου και πάλι με προσπερνά

και εσύ η μόνη φυγή μου και εσύ πουθενά.

Τώρα που θέλω να φύγω έχω σπασμένα φτερά

έλα μονάχα για λίγο και φύγε μετά.

Το γκρίζο χρώμα να διώξεις ξέρω είναι αργά

γι’αυτό άφησέ με μονάχο μου στην ερημιά..

Του μυαλού μου της ζωής μου

είναι η πλάνη που δεν φτάνει.

Να ματώσει το κορμί μου

θέλω κι' άλλο μα που να το βάλω.

Τόσο δράμα, τι να γίνει

έτσι είναι και θα μείνει.

Τόσα χρόνια και αν περάσουν

όλα αυτά δεν θ' αλλάξουν.

Άσε με να δράσω μια στιγμή

ν’ακολουθήσω μια σωστή διαδρομή.

Της καρδιάς μου τους χτύπους να ακούσω καλά

να πετάξω από πάνω μου βάρη παλιά

Ν' ακούσω τους ήχους μες την σιωπή

ξημερώνει ξυπνάω σε χρώματα γκρι.

Η ανάσα χλωμιάζει δεν θέλει να βγει

ο αγέρας μουγκρίζει σαν παλιά μηχανή.

Γύρω κάτι αγριεύει το βλέπω καλά

μα κλείνω τα μάτια μένω στα σκοτεινά.




https://rumble.com/v1348ar-65702403.html

Χάνομαι

Ξεκινά σαν ταξίδι σαν αθώο παιχνίδι

εκεί που οι σκέψεις στήνουν χορό.

Η πυξίδα γυρίζει μα δεν σταματάει

σε κάποιον προορισμό.

Μες τις φλέβες κυλάει και το αίμα μεθάει

η βελόνα χαράζει τον δρόμο αυτό.

Όταν η ώρα περάσει όλα γύρω θολώνουν

στο κενό μου και πάλι ακροπατώ.

Χάνομαι

γι’ άλλη μια φορά ταξίδι στο κενό.

Καίγομαι

νιώθω πως πετώ ψηλά στον ουρανό.

Καταλήγει στην δίνη του κόσμου που κλείνει

τα μάτια και αφήνει να χαθώ στον γκρεμό.

Μια απρόσωπη ράτσα έχω γίνει στην πιάτσα

εκεί που δεν αξίζεις ούτε ένα ευρώ.

Και το τέλος ζυγώνει σαν Θεός που λυτρώνει

αμαρτίες και λάθη στον κόσμο αυτό.

Ανάμεσά σας δεν έχω πια θέση και φεύγω

σαν την σκόνη που κρατώ στον αγέρα σκορπώ.